Göçmen bir kuş, fırtınaya yakalanınca sığınacak bir dal aramış. Kanatları yorgunluktan buharlaşacak gibi olurken, gördüğü ilk buz kütlesine konmuş. Pençeleri buza değer değmez donmaya başlamış. Kuş ağlamış; "Uçsam kayboluyorum, dursam donuyorum," demiş. Rüzgâr fısıldamış: "Sen ne gökyüzüne aitsin ne de yere; sen sadece iki mevsim arasında kalmış o eksik sancısın."
Doğanın dili, aslında insanın henüz çözemediği en eski alfabedir. Su, halden hale geçerken aslında özünü korur ama biçimini, temas ettiği dünyaya göre değiştirir. Buhar olup göğe ağdığında görünmez bir hafifliğe, buz olup donduğunda ise sert bir kaleden farksız bir katılığa bürünür.
İnsan ise bu döngüde daha karmaşık bir sızıdır. Kaçmak istediğinde; suyun buharlaşması gibi kendi gerçekliğinden firar edip hayallere, yaşanmamışlıklara veya bazen derin bir sessizliğe sığınır. Tutunmak istediğinde ise; suyun buza dönüşüp yerini sabitlemesi gibi, anılara, kişilere ya da alışkanlıklara tutunup katılaşır. Fakat insanın trajedisi de mucizesi de buradadır: İnsan, suyun aksine, en çok yaralandığında akmayı öğrenir.
Eğer suyun bu serüvenini insana yorarsak; su kaçmak isterse buhar, tutunmak isterse buz olur. İnsan ise kaçmak isterse 'yabancı', tutunmak isterse 'anı' olur. Ama en nihayetinde insan; yanarsa kül, donarsa heykel, sevilirse 'memleket' olur.
Bence insanın asıl hikâyesi tam burada başlıyor: Ne tam olarak buhar olup uçabiliyoruz ne de bir buz kütlesi kadar dayanıklı olabiliyoruz. Biz hep o "eksik mevsim"deyiz. Ne kışın tam teslimiyetindeyiz ne de baharın taze umuduna tutunabiliyoruz. Halil Cibran’ın dediği gibi; "Nehir denize dökülürken korkar ama geri dönemez."
Biz de dönemiyoruz. Mutfaktaki çaydanlığın buharında kaybolan hayallerimizle, kalbimizde buz tutmuş hayal kırıklıklarımız arasında bir ömür tüketiyoruz. Bazen buharlaşıp kaybolmak, bazen donup durmak istiyoruz ama her iki halde de aslında sadece anlaşılmayı bekliyoruz. Çünkü insan, kaçtığında eksilir, tutunduğunda ise sadece ağırlaşır. Sadece aktığında, yani kendi doğasına, o yaralı ama berrak akışına teslim olduğunda menziline varabilir.
Aşk ile eyvallah.